Leopold Cedar Sengur نمادی از ادبیات و سیاست در فرهنگ مدرن آفریقا است

یک فیلسوف قدرت و یک شاعر در قلب دولت ، بنابراین لئوپولد یک اثر عمیق در تاریخ آفریقایی و جهانی بود.

او یک شاعر ، متفکر و سیاستمدار بود که کلمه و قدرت را با هم ترکیب می کرد و به دنبال ادغام سنت های آفریقایی با ارزش های جهانی در یک پروژه متمدن یکپارچه بود ، زیرا او بنیانگذار مفهوم “نگرو” و اولین رئیس جمهور آکادمی فرانسوی است ، او پلی بین سنت های آفریقایی و الگوی منحصر به فرد است

کودکی اشباع شده با فرهنگ های آفریقایی و فرانسوی

لئوپولد در ۹ اکتبر سال ۱۹۰۶ در شهر کوچک جواوال در سنگال به دنیا آمد و در یک محیط مسیحی مسیحی در جامعه ای تحت سلطه شخصیت اسلامی بزرگ شد و این امر او را از کودکی احساس باز بودن و کثرت گرایی فرهنگی تقویت کرده است.

وی تحصیلات اولیه خود را در سنگال دریافت کرد و پیشگویی اولیه را نشان داد که به وی امکان می داد بورس تحصیلی را برای پیگیری دبیرستان خود در مدرسه ون ولان بدکار ، که یکی از برجسته ترین مؤسسات آموزشی در غرب آفریقا در آن زمان بود ، بدست آورد.

یک سفر علمی به سمت فرانسه

سینگور در سال ۱۹۲۸ به فرانسه سفر کرد تا تحصیلات خود را در دانشگاه سوربن ادامه دهد ، اما بعداً به مدرسه معتبر لوئیس لو گران پیوست و با آمی سزیر با متفکر مارتینیک آشنا شد ، که در تبلور مفهوم “Negro” شریک فکری وی شد.

سینگور برتری دانشگاهی خود را ادامه داد تا اینکه شهادت ادبیات را در سال ۱۹۳۵ بدست آورد تا اولین آفریقایی از غرب آفریقا برای دستیابی به این موفقیت باشد که درهای تدریس در فرانسه را باز کرد.

از شعر به صندلی ریاست جمهوری

در طول جنگ جهانی دوم ، سنگور به ارتش فرانسه پیوست ، اما وی در سال ۱۹۴۰ در اسارت سقوط کرد و به اردوگاه های بازداشت در آلمان فرستاده شد.

شرایط این بازداشت مانع از نوشتن وی نشد ، اما او را ترغیب کرد که برخی از مهمترین اشعار خود را که منعکس کننده رنج و دیدگاه وی در جهان است ، آهنگسازی کند و پس از آزادی وی در سال ۱۹۴۲ به فرانسه بازگشت و فعالیت های دانشگاهی و سیاسی خود را از سر گرفت.

سینگور در سال ۱۹۴۵ به عنوان معاون در مجلس شورای ملی فرانسه انتخاب شد تا فعالیت سیاسی واقعی خود را آغاز کند.

وی برای تقویت حقوق مستعمرات آفریقایی در سیستم فرانسه تلاش کرد و در تدوین سیاست های مربوط به خود دولت کمک کرد ، که راه را برای استقلال بسیاری از کشورهای آفریقایی هموار کرد.

وی پس از استقلال سنگال در سال ۱۹۶۰ ، او اولین رئیس جمهور جمهوری شد و تا سال ۱۹۸۰ در سمت خود باقی ماند و بر ساخت یک کشور مدرن که ترکیبی از سنت های آفریقایی و مدیریت مدرن است ، ضمن توجه ویژه به آموزش و فرهنگ ، و با اعتقاد به اهمیت همکاری بین آفریقا و فرانسه ، متمرکز شد.

نگرو و هویت آفریقایی

سینگور یکی از بنیانگذاران اصلی جنبش “Negro” است که در پاسخ به سیاست های استعماری فرانسه که سعی در از بین بردن هویت های آفریقایی و تحمیل تسلط فرهنگی اروپا دارد ، ظاهر شده است.

این مفهوم خواستار به دست آوردن غرور در فرهنگ آفریقا و بیان آزادانه در ادبیات ، هنر و اندیشه سیاسی شد.

در نوشته های خود ، سنگور به دنبال برجسته کردن ارزشهای زیبایی شناختی و فلسفی تمدن آفریقا بود و چشم انداز استعماری را که آفریقا را به عنوان قاره عقب مانده که به نجات اروپایی نیاز دارد ، رد کرد.

“Negro” به یک مرجع فرهنگی و سیاسی برای جنبش های آزادی بخش آفریقا و کارائیب تبدیل شده است و به شکل گیری هویت مدرن آفریقایی کمک کرده و با میراث و آرزوهای آینده خود آشتی می کند.

شاعر در قلب دولت

سینگور نه تنها یک سیاستمدار بلکه یک شاعر و متفکر بود که اشعار او با روح صوفیانه و بیان عاطفی عمیق آمیخته بود ، زیرا این کلمات از ابزاری برای مبارزات فکری و دفاع از هویت آفریقایی استفاده می کردند و میراث ادبی غنی و در بین برجسته ترین آثار را به جا گذاشتند.

• “آهنگ های سایه” (۱۹۴۵): یک دفتر شاعرانه نشان دهنده تجربه وی در جنگ و رنج وی در هنگام اسارت است.
• اتیوپی و اسوان (۱۹۵۶): یک اثر ادبی که دیدگاه وی از هویت آفریقایی و ارتباط آن با تمدن جهانی را نشان می دهد.
• پیامی به دوست فرانسوی “متنی که منعکس کننده گفتگو بین فرهنگهای آفریقایی و فرانسه است.

سینگور معتقد بود که شعر فقط کلمات نیست ، بلکه یک نیروی آزادسازی است که قادر به ایجاد تغییر عمیق در جوامع از طریق تأثیر عاطفی و فکری است.

سالهای اخیر و میراث فرهنگی

پس از بازنشستگی از سیاست در سال ۱۹۸۰ ، سنگور به فرانسه نقل مکان کرد ، جایی که همچنان به نوشتن و تحقیقات فکری ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ به عنوان عضو آکادمی فرانسه انتخاب شد تا اولین آفریقایی باشد که از این افتخار لذت می برد ، شناخت نقش برجسته آن در ادبیات فرانکوفون.

وی در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ در سن ۹۵ سالگی درگذشت ، اما وی میراث فکری و سیاسی جاودانه ای را به جا گذاشت و تأثیر آن هنوز در سنگال و جهان وجود دارد ، زیرا به عنوان پیشگام در تفکر آفریقایی و دفاع از کثرت گرایی فرهنگی و نمادی از آشتی بین هویت آفریقایی و استقرار جهانی جشن گرفته می شود.

سینگور ثابت کرده است که ادبیات و سیاست می توانند در یک پروژه متمدن ملاقات کنند ، و هویت آفریقایی برای مدرنیته خالص نیست ، بلکه بخشی ذاتی آن است و همانطور که او یک بار گفت ، “فرهنگ روح ملت است و بدون آن نمی تواند آینده ای داشته باشد.”